Ein, stein, schluss…

Een, twee, drie daar is het blog! Na een weekend vol van indrukken zijn we weer aangekomen in een normale werkweek.

Afgelopen zondag hebben wij Yad Vashem bezocht. Het was een erg indrukwekkend bezoek. Bizar om in woorden, beelden en persoonlijke verhalen te zien en te horen wat de Joden hebben meegemaakt in de WO2. Zo enorm mensonwaardig!

Het was vaak wel even slikken tijdens het lopen door het museum. Aan het einde dacht ik, ‘yes vrede!’ Maar het woord en de beleving bij vrede had voor zoveel Joden een hele andere betekenis. Je hoorde verhalen over mensen die zich afvroegen wat voor zin het nog had om verder te leven; hun hele familie was uitgemoord. Joodse vrouwen die er alles aan doen om niet zwanger te raken, omdat het huilen van een kind hen herinnert aan de kampen.

'Vrede' wat voor ons zo vanzelfsprekend is. Terwijl het een wonder is dat er vrede is, maar ook dat we vrede in ons hart hebben. Hemelse vrede om opnieuw te durven en willen beginnen.

Afgelopen maandag nog vol van de indrukken en gedachten naar het werk gegaan. Er waren een aantal workshops georganiseerd: Creatief schrijven en koekjes bakken. De mensen genoten er enorm van. Alles was in het Hebreeuws, dus ondertussen ‘creatief’ gehaakt en genoten van de enthousiaste gezichten van de mensen.

Dinsdag; een confrontatie. We dachten dat we waren gewend aan de Israëlische cultuur … wachten, wachten, geduld, wachten. Nadat we van 13:00-15:30 hadden gewacht en de irritatie toenam, was de bus er om een aantal cliënten naar de stembus te brengen. Wij voorin in de bus en op naar het ‘Community centre.’ We moesten de cliënten naar binnen rijden en wachten… ;) Het stemmen gaat hier niet met behulp van een waslijst van namen, maar een soort letterbak met hierin de namen van de mogelijk ‘nieuwe’ burgemeesters voor Jeruzalem. Na het stemmen naar huis gebracht door een collega. Hierna onze restjes van de lunch verorberd. Jammie!

Ilja

Fotoblog

Werkplek

Huis voor de woongroepen

 

Israël

 

 

The Westbank

Zomaar

Vakantie met handicaps

Afgelopen week zijn Ilja en ik (Liesbeth) drie dagen met ons werk naar het noorden van Israël geweest. Het bleef tot op het laatste moment spannend of we mee mochten als vrijwilligers en wat onze taak zou worden. Tot dan toe hadden we namelijk alleen geholpen bij de dagbesteding en het serveren van eten. Bij de reis waren er echter meer handen nodig bij de verzorging en daar hadden Ilja en ik allebei geen ervaring mee… Maar dat is hier geen enkel probleem, dan leren ze het je toch? Eerst zouden we uitleg van iemand van het personeel krijgen, later werd dat gewijzigd in meelopen met andere vrijwilligers. Uiteindelijk hebben we één keer van te voren gezien hoe iemand op de wc geholpen werd, en dat moest dan maar genoeg zijn! We werden allebei aan een andere vrijwilligster gekoppeld, twee Deense meiden van begin twintig die zelf ook nog maar twee maanden ervaring hadden. Globaal werd ons meegedeeld wat het programma van de week was, maar vooral niet te gedetailleerd: met een groep gehandicapten weet je van te voren dat alles langer gaat duren dan je van te voren gepland hebt. Uiteindelijk wist dus alleen de huismoeder wat we wanneer gingen doen.

Dinsdagochtend begon het al vroeg voor ons. We moesten om 6 uur van huis, om om 7 uur de twee vrouwen te helpen waar we verantwoordelijk voor waren. Dat betekent hen helpen met douchen, checken of ze alles bij zich hebben voor de vakantie, en hen ontbijt geven. Gelukkig was één van hen redelijk mobiel, dus daar hoefden we alleen de bagage voor te checken. Zij kon alleen niet praten, dus soms was het even zoeken voordat we begrepen wat ze wilde. Zo waren we vergeten haar naar de wc te brengen voordat we de bus ingingen. Gelukkig kwamen we daar nog net op tijd achter :)

 

Alles bij elkaar was dit een reis om niet gauw weer te vergeten! Aan de ene kant was je constant in de weer om de rolstoelen te duwen, water aan te geven, bij het ontbijt en diner iedereen te laten kiezen wat ze wilden eten en hen vervolgens helpen om het te kunnen eten, mensen naar de wc te brengen of zelf te verschonen etc. Maar aan de andere kant was het geweldig om te zien en te merken hoezeer de mensen ervan genoten om eens even lekker weg te zijn, en dingen te kunnen doen, zien en horen die ze anders nooit zouden kunnen doen. Zo blij als de mensen alleen al waren als ze in de bus zaten, onderweg naar een nieuwe bestemming! Gaandeweg raakten we steeds meer aan elkaar gewend en konden we ook echt van elkaars gezelschap genieten en lekker gek doen.

Misschien dat er binnenkort weer een reis georganiseerd wordt, voor de bewoners die deze keer niet mee konden. Ik denk dat Ilja en ik ons dan weer inschrijven ;)

Indrukken van de afgelopen maand

We zijn alweer een aantal weken hier en zijn al aardig gewend. De ‘young ladies’ hebben het nu goed naar hun zin op de werkplekken. Dat hebben jullie natuurlijk wel gemerkt als ze hun weblog schrijven. Zoals altijd geniet ik ervan om hier te zijn en met een groep mee te mogen draaien. We vielen met onze neus in de ‘boter’, feesten wel te verstaan. Tjonge, het hield niet op. Ik vond het heel bijzonder om ze mee te mogen vieren. Eerst Rosj Hasjana, met de appeltjes en de honing en de wens voor een zoet en goed nieuwjaar. En de sjofar werd geblazen in de synagoges.

Ik vond voor mezelf Jom Kippoer indrukwekkend: je merkt dat iedereen zichzelf onderzoekt en vergeving vraagt aan God en mensen tegen wie je iets misdaan hebt. Op deze dag vasten de joden en er is geen radio, tv, telefoon enz. Er is écht geen verkeer op de weg, kinderen racen met hun fietsjes over de autoloze wegen.  Dit doen de kinderen alleen op deze speciale dag. Geweldig!

We zijn tijdens Soekot naar de Klaagmuur geweest voor de priesterlijke zegen. Wat zijn er dan veel mensen op het plein voor de Klaagmuur! Om half 11 werd hij door de opperrabbijn uitgesproken. Echt iedereen was doodstil, zelfs de kleine kinderen. We kennen deze zegen ook uit Numeri 6:24-26. Maar wij laten vers 27 vaak weg:  “Zo zullen zij Mijn Naam op de Israëlieten leggen en Ik zal hen zegenen”. Wat mooi, dat er zovelen komen om Gods zegen te willen ontvangen.

Vandaag heb ik in het parkje vlakbij ons Arabische vrouwen olijven zien plukken en in ons groepje twee vijgepluksters die ze in de oven laten drogen.

We zijn zondag naar de woestijn en de Dode Zee geweest, wat een feest was dat. Zulk heerlijk weer, ook om te lopen en de bergen in te gaan. En daarna…. Heerlijk dobberen in de Dode Zee en je lekker (laten) insmeren met de zwarte modder. Wat een zachte velletjes hebben we nu.

Joke

Vandaag zijn we hier al weer drie weken. De tijd vliegt. Er is hier zoveel te beleven, dat ik eigenlijk denk ik dat drie maanden veel te kort is.

De afgelopen dagen hebben we veel Joodse feesten/bijzondere dagen gehad.

Een bijzonder gebeuren was dat we de priesterlijke zegen hebben ontvangen bij de klaagmuur. Daar sta je dan tussen joden en christenen van over de hele wereld. Samen een in het geloof.

Of zomaar dansen op een plein bij een synagoge. Eerst dansten alleen de mannen, en vervolgens werd er verteld dat er achter de “scheidingsmuur” plek is voor de vrouwen. Dat is dan wel even komisch waar ik zelf echt niet aan gedacht had. Nou, ik moet zeggen, ze kunnen hier aardig dansen!

Ook  mooi dat we bij een joodse vrouw waren uitgenodigd in haar soeka (loofhut). Er waren, naast ons, holocaust overlevenden uitgenodigd. Dan horen we kort hun verhaal en hun ervaringen. Zo worden we echt in hun leven ondergedompeld.

Het is dan best een contrast om na deze joodse belevenissen over te stappen naar het Arabische leven op het werk. Daar zijn de mensen echt met andere dingen bezig. Ze vertellen er zomaar over. Als we gewoon even een winkel inlopen om wat te kijken worden er praatjes aangeknoopt en horen we hoe zij tegen hun leven  en alle gebeurtenissen aankijken.

Het contact hier in onze eigen groep is ook leuk in ontwikkeling. Naar mij idee :-) zijn we aardig aan elkaar gewend en vullen we elkaar aan. Je leert hier gelijk meer over jezelf en over hoe anderen leven.

Alle ontmoetingen hier zorgen er voor dat je echt na gaat denken over hoe jezelf staat ten opzichte van alle gebeurtenissen. Het haalt bestaande ideeën omver en het maakt ruimte voor nieuwe inzichten. Een hele verrijking. 

Shalom, Nathalie

“How to build an ark?” (@ Evan Almighty)

Oh no: “How to build a soeka?”

Soeka is het Hebreeuwse woord voor een loofhut. Met het Loofhuttenfeest (vanaf a.s. donderdag t/m volgende week vrijdag) gedenken de Joden de uittocht uit Egypte. In Jeruzalem verschijnen al op veel balkons loofhutten. Gisterenavond zijn wij druk bezig geweest met het bouwen van een soeka. Al met al was het een echt vrouwengebeuren. We hebben een hoop lol gehad en de hut staat! ;)

Wat maakt een soeka een soeka? Ten eerste ‘moet’ men er elke dag in eten,  de hut is versierd met minstens de vier symbolische voorwerpen en er moet een gat in het dak zitten.  Het gat in het dak verwijst naar de verschijning van God in een wolkkolom en een vuurkolom. Voor mij persoonlijk maakt het mij ervan bewust dat God er naar verlangt om zichzelf kenbaar te maken aan ons!! Hij is een Levende GOD! Zijn onze geestelijke oren en ogen geopend voor Zijn stem?

Ook op onze, Liesbeth en mijn werkplek zijn we druk bezig geweest met de voorbereidingen. De deelnemers, mensen met een enkelvoudige en meervoudige beperking, hebben tekeningen en versieringen gemaakt. 

Nadat de soeka klaar was, zijn Liesbeth en ik naar “onze” keuken gesneld. We mogen elke dag de maaltijden serveren aan de bewoners van de eerste verdieping. Het is fantastisch om gastvrouw te mogen zijn; eten serveren, afwassen en een praatje maken met de mensen. Alles gaat op zijn Israëlisch. Dat betekent flexibel zijn, afwassen met koud water, geen theedoeken dus de vaat laten drogen in de lucht, elke dag pita brood, een gescheiden keuken voor vlees en melk, de werktijden minstens twee keer op een dag veranderen. ;) We krijgen het steeds beter onder de knie. We zijn benieuwd naar volgende week, omdat het Loofhuttenfeest is rijden er geen bussen en ligt een groot deel van het leven in Jeruzalem stil. Dus afwachten welke dagen we volgende week moeten/kunnen werken…  Ilja

De eerste week zit er op

‘Begin je al te wennen?’ werd me gisteravond gevraagd bij het kennismaken met de werkers van de NEM. Ze komen regelmatig bij elkaar om elkaar te ontmoeten, elkaar te bemoedigen, elkaar op de hoogte te brengen en om voor elkaar te bidden.

De stad, de klaagmuur, de verschillende soorten mensen, de talen, gewoontes, het werk in Arabisch gebied, dit alles doet mij iedere dag verwonderen en verbazen. Elke nieuwe situatie roept weer vragen op. Zo fijn dit te kunnen delen met de andere groepsgenoten en in gesprek te gaan met de locale mensen.

De oude stad met de verschillende delen, Joods, Arabisch, Armeens en Christelijk gingen we verkennen in tweetallen met als doel een beeld te krijgen wat en wie er leeft. We ontmoeten mensen op straat, stellen vragen over hun geloof en wat Jeruzalem voor hen betekent. Dit bracht boeiende en bijzondere gesprekken op. Op de foto zie je Nathalie en Liesbeth in gesprek met een Arabische christen in het christelijke gedeelte.

In Bethlehem staat een tehuis voor mensen met een handicap, care for people with special needs. Mijn werkplek voor de komende drie maanden. Het is iedere keer weer een belevenis om daar met de bus naartoe te gaan. Het is een Arabische bus waar grotendeels moslims in zitten die op de terugreis door een uitgebreide checkpoint moet.
In het tehuis werk ik op een groep met zwaar gehandicapte kinderen. Ze hebben allemaal, naast hun handicaps, een trieste achtergrond. Zorg voor deze kinderen is hier niet vanzelfsprekend en de medische zorg is slecht. De meesten zijn op jonge leeftijd al in dit huis gekomen. Ze zijn verwaarloosd of achtergelaten. Moeders zijn ongewenst zwanger en één ervan heeft medicijnen geslikt om een miskraam te krijgen. Het jongetje op de foto heeft geen identiteitsbewijs en er is geen informatie over de ouders. Van een aantal kinderen zijn de ouders gescheiden. Zonder dit huis en de zorg hier waren deze kinderen of zwaar verwaarloosd of gestorven. Gelukkig is er één jongetje van wie de familie wel betrokken is. En in andere groepen zijn meer ouders betrokken.
Ik vind het bijzonder en leerzaam om deze komende maanden hier te mogen werken, mee te helpen ze een zo mooi mogelijk bestaan van hun leven te geven.

Na een dienst in de King of King Ministries liepen we in het donker terug naar huis en kwamen we een betoverende licht/watershow tegen met Israëlische muziek. Het was gratis te bezoeken en vele mensen stonden met hun kinderen al te kijken. Een paar kinderen begonnen door de waterstralen te lopen en rennen. Toen volgden de moeders, een prachtig gezicht. Ik wilde niet achterblijven en worden als deze kinderen, mattheus 18:1-4 ;-) zo ontvankelijk en vrij. We hebben erg veel lol gehad. Een voorproefje van dansen in het hemelse Jeruzalem. Kleddernat liepen we terug naar huis maar het was donker, niemand die het opmerkte.

De veranderingen, alle indrukken maken het intensief. Begin je al te wennen? Na een eerste week nog niet, maar alles is de moeite waard.

Vanja